Υπάρχω για να ληστεύω την ανυπαρξία.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

Απο μικρό παιδί θυμάται την σκέψη του να τρέχει. Την παρομοίαζε με ένα μικρό ξανθό αγόρι,
με σβησμένα χαρακτηριστικά. Θυμάται καθαρά την εικόνα. Ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες, ένα λιβάδι
χωρίς τελειωμό. Το ξανθό αγόρι να τρέχει να ξεφύγει και καθώς οι μαργαρίτες αγγίζουν το παδικό
του σώμα, αυτό διαχωρίζεται σε χιλιάδες όμοια ξανθά αγόρια, πάντα με σβησμένα χαρακτηριστικα.
Απο παιδί θυμάται, έτρεχε η σκέψη του. Στο σχολείο ήταν ατίθασος και είχε έλλειψη
συγκέντρωσης. Οι δάσκαλοι τον χαρακτηριζαν φαντασιόπληκτο μα αυτός πάντα χαμογελούσε.
Κοιτάζει με αγωνία τον καθρέπτη. Που πήγε αυτό το χαμογελαστό αγόρι; Πόιος είναι
αυτός ο σκυθρωπός άντρας; Ψιλαφίζει μια μια τις ρυτίδες του προσώπου αυτού και τα δάκρυα του
καίνε τα μάγουλα.Χαρακτηριστικά που παραμένουν σβησμένα και τα ξανθά μαλλιά έχουν πλέον
γκριζάρει. Οι σακούλες στα μάτια μαρτυράνε την ηλικία του, κουρασμένη ηλικία. Τον ξέρει καλά
αυτόν τον σκυθρωπό άντρα. Μοιραστήκανε μαζί τα βαθύτερα μυστικά, την σκέψη του που ακόμη τρέχει.
Το ξέρει καλά αυτό το πρόσωπο και καθώς αγγίζει τις ρυτίδες του, τις ονομάζει.
Ονόματα απο ένα ξεχασμένο παρελθόν, μια πληρωμένη αιωνιότητα. Αυτό ήταν το τίμιμα λοιπόν, μια ρυτίδα για κάθε ψυχη
που πλήγωσε, για κάθε άνθρωπο που σημάδεψε, για κάθε μοίρα που σακάτεψε.
Απο παιδί έτρεχε η σκέψη του. Θυμάται να κάθεται βαριεστημένα, πάντα στα πίσω θρανία της άιθουσας και
όταν τον ρώταγαν τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει απάντουσε με υπερηφάνεια: άνθρωπος.
Τώρα λοιπόν ανάμεσα σε χαλάσματα, έναν καθρέπτη και αρκετά χιλιόμετα μακρία απο την Αθήνα,
αναρωτιέται αν το πετυχε.
Αυτό ήταν λοιπόν το τίμιμα για όλη την ζημία που προκάλεσε; Η αμφιβολία έγινε ο μεγαλύτερος
εχθρός του. Η αμφιβολία κομμάτιασε κάθε τι ανθρώπινο μέσα του, κατασπάραξε τα σωθικά του.
Η αμφιβολία λοιπόν, ζιζάνιο που μόλυνε το μυαλό του.
Αυτός πάντα μπορούσε να κοιτάζει ένα αντικέιμενο και να βλέπει μέσα σε αυτό, η μέσα απο αυτό.
Το ίδιο έκανε και με τους ανθρώπους.
Η νεαρή κοπέλα  ανοιγόκλεισε τα μάτια και με μια γροθιά έσπασε τον καθρέπτη.

Ξύπνησε καταϊδρωμένη και γεμάτη πανικό. Αυτός ήταν στο μπαλκόνι και αγνάντευε την θάλασσα.
- Είδα ένα προφητικό όνειρο.
- Το γνωρίζω.
- Μια μέρα θα φύγουμε από αυτό το ξεθωριασμένο δωμάτιο.
- Και αυτό το γνωρίζω.
- Τι κόλπα παίζετε;
- Υπάρχει μια προετοιμασία.
- Τι άλλο ξέρετε;
- Μια μέρα θα γίνεις σαν και μένα.
- ΑΥΤΟ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ, ούρλιαξε η νερή κοπέλα και έτρεξε στο μπάνιο.
Δεν ήθελε να κλαίει μπροστά του. Το μισούσε αυτό το μπάνιο. Όλα τα μισούσε. Και το μπάνιο και το λευκό δωμάτιο
και το μπαλκόνι με θέα την θάλασσα. Μισούσε τον εαυτό της και τον άρρωστο άντρα.
Είχε όμως μια ακατανίκητη λατρεία στην αρρώστια του. Ένιωθε την ανάγκη να την μελετήσει. Κοίταξε κλεφτά τον
καθρέπτη, το ίδιο πρόσωπο, ο σκυθρωπός άντρας.

Όταν βγήκε απο το μπανιο, ο άντρας ήταν ξαπλωμένος γυμνός στο κρεβάτι.
- Δείνχεις αναστατωμένη.
- Η θάλασσα με μεναγχολέι.
- Ξάπλωσε δίπλα μου.
Αυτή έβγαλε την μάυρη σατέν ρόμπα της με μία κίνηση και κούρνιασε στην αγγαλιά του.
Αυτός έδειχνε πολύ κουρασμένος.
- Η αρρώστια σαν κερδίζει όλο και πιο πολύ. Έφτασε στα μάτια σας, στην φωνή σας.
Ο άντρας δεν μίλησε, έγνεψε καταφατικά και την έσφιξε στην αγκαλιά του. Κοιμήθηαν με την πόρτα της βεράντας
ανοιχτή. Ο αέρας την θάλσσας ανανέωσε το δωμάτιο, ανανέωσε την σχέση τους.

Αγαπημένε μου,

Παρασκευή σήμερα, κίνηση στους δρόμους, κόσμος στις πλατείες, παρόλο το τσουχτερό κρύο, φωνές και φώτα. Εγώ κάθομαι πάλι μόνη μου, στο γνωστό βρώμικο και θλιβερό καταγώγι. Πίνω διπλό ουίσκι και σε σκέφτομαι. Η σκέψη σου έχει γίνει συνώνυμο με τον πόνο που νιώθω στα σπλάχνα μου κάθε μέρα που ξυπνάω.

Το μέλλον μας είναι αβέβαιο και εγώ δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου. Βλέπω την ζωή σου στο πρόσωπο σου, αυτήν που είχες και αυτήν που θα ‘χεις. Αγαπώ το πρόσωπο αυτό, μου λέει όλα τα μυστικά σου. Πήρα λοιπόν το θάρρος να σου γράψω αυτό το γράμμα.

Θέλω να γίνω τα χέρια σου, να αγγίζεις και να το νιώθω με όλα τα κύτταρα μου.Θέλω να γίνω τα πόδια σου. Να τρέχουν να σε κρύψουν και ταυτόχρονα να σε οδηγούν σε εμένα. Θέλω να γίνω ο τόπος σου, να ξεκουράζεις την ανάσα σου ανάμεσα στα ανοιχτά μου πόδια. Θέλω να γίνω ο τόπος σου. Να σκίζεις με την βάρκα σου τα νερά του κορμιού μου. Θέλω να γίνω το αγαπημένο σου μέρος. Να φεύγεις από μένα αναζητώντας την ελευθερία και να την βρίσκεις παρά μόνο όταν γυρνάς σε μένα ξανά. Θέλω να γίνεις ο τόπος μου. Θέλω να γεμίσεις από μένα, να μου τα πάρεις όλα. Να με αδειάσεις από τον εαυτό μου και να με γεμίσεις με τον δικό σου. Φιλιά θέλω να με γεμίσεις και παραμύθια. Θέλω να καταστρέψεις ό, τι έχω και να το φτιάξουμε από την αρχή μαζί.

Θέλω να κοιμάσαι πάνω στο στήθος μου. Να ακούς την ανάσα μου σαν τραγούδι και αυτή να σε παρακαλάει για ένα λεπτό πνοής απ’ την πνοή σου. Να με καταστρέψεις θέλω. Να γίνω η αγαπημένη σου κατάχρηση και εσύ το σκληρό ναρκωτικό μου. Θέλω οι ορμόνες σου να με χτυπάνε με μανία και να μου αφήνουν ανεξίτηλα στον χρόνο σημάδια.  Θέλω να φωνάζεις απεγνωσμένα το όνομα μου μες στην νύχτα και όταν ξυπνάς από τους εφιάλτες να είμαι δίπλα σου και να σου δίνομαι ολάκερη. Να με θέλεις θέλω. Θέλω να σε κάνω τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο σε τούτον τον πλανήτη, να σπάει η καρδία σου από ευτυχία. Να μην σου λείψει τίποτα θέλω.
Θέλω να κατακτήσουμε τις νύχτες όλες. Να ξεπεράσουμε τα όρια, να κατευνάσουμε όλες μας τις αμφιβολίες. Θέλω να ξεγυμνωθούμε χωρίς φόβο, να σβήσει αυτή η λέξη μια για πάντα, να πάψει να υπάρχει. Θέλω την ύστατη στιγμή που θα μπήγω τα νύχια μου στο γυμνό κορμί σου να ζω για εσένα μόνο. Θέλω να με θέλεις. Το εγώ και εσύ να γίνει εμείς θέλω.

Σε θέλω.

Μια μορφή ασφυκτική.
Παλεύει βίαια με τον χρόνο.
Παρατηρεί.
Παρατηρητής του εαυτού σου.
Επιχειρείς να συλλάβεις την σκηνή.
Προορισμός που αγνοούσες.
Αδιέξοδο.

Κοιτάζεις με μάτια κλειστά.
Γλιστράς.
Κυρίως προς τα πλάγια.
Ψάχνεις τον χώρο.
Με μάτια γουρλωμένα.
Νοτισμένο το χώμα,
με μικρές στιγμές νοθείας.

Ποιός θα σε περιγελάσει σήμερα;
Ποιός χαλασμένος θα σε αγγίξει;

Μια ζεστή μορφή.
Φιγούρα υπερβατική.
Θα συναντηθούμε στο ξημέρωμα.
Θα σου βρέξω τα χείλη,
πάνω απο τις μνήμες του κόσμου.
Θα χαράζει στα μάτια μας επάνω.
Οράματα.

Θα συνατηθούμε στο ξημέρωμα,
όταν φύγουν οι σκιές.

Θα συναντηθούμε στο ξημέρωμα.
Στο τέλος της μέρας,
μένω μόνο εγώ,
να περιμένω το επόμενο.

Είναι η Απώλεια τελικά
που κάνει βήματα.
Κάνει αρχές.
Διαγράφει.

Κεφάλαιο 4.

Ξυπνάει αναστατωμένος, κοιτάζει το μαύρο ρολόι, καρφωμένο στον ολόλευκο τοίχο.
Τέσσερις και πέντε πρώτα λεπτά. Τι όμορφη αντίθεση, σκέφτηκε. Αυτή κοιμόταν δίπλα του
γυμνή. Έβλεπε τον θώρακα της καθώς ανέπνεε και προσπαθούσε να συγχρονίσει την αναπνοή του
με την δική της. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει, κοιμόταν τόσο όμορφα και ήρεμα.
Είναι όμορφη, πολύ όμορφη. Το δεέρμα της είναι λευκό και ψυχρό, βρίσκεται σε απόλυτη
αρμονία με το δωμάτιο. Τα χείλη της είναι πάντα κόκκινα και υγρά. Τα μαλλιά της ολόισια,
στολίζουν με χάρη τους ώμους της, μαύρα μαλλιά.
Είχε στύση. Την πιάνει από τον λαιμό σφιχτά, χωρίς αυτή να αντιδράσει της ανοίγει απότομα
τα πόδια και μπαίνει μέσα της. Τα χείλη μα και τα δάχτυλα των χεριών της, τρέμουν απο ηδονή.
Αυτός κλαίει. Της σφίγγει όλο και πιο δυνατά τον λαιμό, μπαινοβγαίνει δυνατά μέσα της
και μουγκρίζει σαν αγριο ζώο. Τελείωσε πάνω στο στήθος της. Αυτή δεν κουνήθηκε καθόλου ούτε
άνοιξε τα μάτια της. Τώρα κοιμούνται σιωπηλά και οι δύο.

Τικ-τοκ.
Τικ-τοκ.
Τικ-τοκ.
Το μαύρο ρολόι στέκει ακόμη στον τοίχο, αλάνθαστο. Ο χρόνος δεν κάνει λάθη. Οκτώ ακριβώς.
Αυτή ανοίγει τα μάτια.
- Με ενοχλέι αυτό το ρολόι, λέει στον ήδη ξύπνιο άντρα.
- Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για τον χρόνο που περνάει.
- Ο χρόνος μαζί σας, περνάει πολύ γρήγορα.
- Καλύτερα για σένα.
- Εαν μπορούσατε να παίξετε μαζί του, θα τον γυρνούσατε πίσω η μπροστά;
- Μπροστά.
- Γιατί αυτό;
- Δεν θέλω να ζήσω την αρρώστια.
- Η αρρώστια σας κυριεύει όλο και πιο πολύ, έφτασε στα μάτια σας, στην φωνή σας.
- Είμαι εξαντλήμένος.

Ο άντρας αποκοιμήθηκε. Η νεαρή κοπέλα κατευθήνθηκε προς το μπάνιο. Έμεινε πολύ ώρα
κάτω απο το νερό, έκλαιγε. Έπειτα ξάπλωσε γυμνή και υγρή δίπλα του.
Η αναπνοή του ήταν συγχρονισμένη με την κίνηση του χεριού της, πάνω στην κλειτορίδα της.
Έβγαλε έναν μικρό ήχο ικανοποίησης, έγλειψε τα δάχτυλα της και αποκοιμήθηκε δίπλα του.

Όταν εμείς γράφουμε, αυτοί που αγαπάμε κοιμούνται.

εγώ διάλεξα να ξοδευτώ.
σε φόβους μαραμένους.
σε εκτάσεις ξεχασμένες.
είναι σύγχυση,
αδιέξοδοι δρόμοι είναι.
πάντα οι δρόμοι είναι.
εγώ διάλεξα να ξοδευτώ.
σε χρώματα που δεν μου πάνε.
σε δρόμους πεινασμένους.
πάντα οι δρόμοι είναι.

εγώ διάλξα να κυλιστώ.
να ανοίξω τα πόδια μου, να γελάσω.
σ’ένα ταξίδι με μπαλόνια[κόκκινα]
σ’ένα σκοτεινό καταγώγι.
εγώ διάλεξα να κυλιστώ.
όπως τα τραγούδια που λέγονται μόνο στο αυτί.
σ’ένα λημέρι ανήσυχο.
σε αυτά που ανασάναμε.

εγώ διάλεξα να ξοδευτώ.
πάνω απο την στάχτη.
που τυλίγει το κορμί μου.
και βουλώνει τισ ρωγμές.
του ραγισμένου μου ουρανού.
εγώ διάλεξα να κυλιστώ.
σε αγκάθια να τρυπίεμαι.
εγώ διάλεξα να ξοδευτώ.
σε χάρτινους κανόνες.
και σ’ενα παραπεταμένο ολοκαύτωμα.
σε μουσικές που μοιάζουνε με κλάμα.
σε μια περήφανη κούραση.
διάφανα τα τραύματα μου.
θεριά ανήμερα.
και θα με φάνε.

εγώ διάλεξα να γίνω.
δειλή.
να μου μιλάς ήθελα μόνο.
και να ξεχνάω.
τι γίνομαι.

Εγώ ήξερα.
Τα μάτια σου.
Και την ψυχή σου ήξερα.
Εγώ ήξερα.
Τι ήθελε η καρδιά σου να φωνάξει.
Και τι ήθελε το μυαλό σου να αποφύγει ήξερα.
Εγώ ήξερα.
Κάθε σημάδι στο κορμί σου.
Και κάθε λεπτομέρεια των χεριών σου ήξερα.

Εγώ ξέρω.
Τα μάτια σου.
Και την ψυχή σου ξέρω.
Εγώ ξέρω.
Τι θέλει η καρδιά σου να φωνάξει.
Και τι θέλει το μυαλό σου να αποφύγει ξέρω.
Εγώ ξέρω.
Κάθε σημάδι στο κορμί σου.
Και κάθε λεπτομέρεια των χεριών σου ξέρω.

Πόσο πια θα με αφήνεις να πνίγομαι με αυτή την γνώση:
Δεν το γνωρίζω.

Προσποιήσου.
Λύτρωσε με απο μια σκληρή γνώση.
Απο μια γνώση που μου φουφάει την ζωή.
Η γνώση με σκοτώνει.
Εσύ με σκοτώνεις.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.

Ξύπνησε ταραγμένος και οι λευκές του πιτζάμες είχαν μουσκέψει απο τον ιδρώτα του.
Ξύπνησε απο ένα άσχημο όνειρο, έναν εφιάλτη. Αυτή είχε φύγει μια για πάντα και αυτός θα έμενε
μόνος μέχρι η αρρώτεια του να τον κερδίσει ολότελα, μέχρι να πεθάνει.
Ξύπνησε απο έναν εφιάλτη. Σηκώνει το σώμα του, ακουμπάει στα λευκά κάγκελα του διπλού κρεβατιού
και περιεργάζεται το λευκό δωμάτιο. Εκείνη έλειπε, μα το άρωμα της περιπλανιοταν έντονα στον χώρο.
Ήταν μαζί του όλο το βράδυ.
Πετάει τα σκεπάσματα και ξεφωνίζει.
-Έφυγε η καριόλα, αθέτησε την συμφωνία.Εαν μπορούσα να βγώ, θα την έβρισκα, θα την σκότωνα.

Χτυπούσε με μανία τα χέρια του πάνω στο στρώμα και ούρλιαζε. Πέταξε το μαξιλάρι του πάνω στο
λευκό κομοδίνο και έσπασε το λευκό φωτιστικό. Ήταν το αγαπημένο της.
Ξαπλώνει μπρουμυτα και ξεσπάει σε λυγμούς. Μέσα στα αναφιλητά του, ακούει κλειδία στην πόρτα.
“Δεν μπορέι”, σκέφτεται.

Αυτή μπήκε μέσα με ένα λαμπερό χαμόγελο καρφωμένο στο στόμα. Φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα που ταίριαζε πολύ με
τα αναψοκοκκινισμένα της μάγουλα.
- Ήρθα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, είπε λαχανιασμένη. Κρατούσε μια κούτα και μια ανθοδέσμη με κρίνα. Κατευθήνεται προς
το μπλακόνι και επιστρέφει καρατώντας μια σκούπα και ένα φαράσι. Σκουπίζει προσεκτικά τα γυαλιά, ανοίγει την κούτα και
τοποθετεί σιωπηλά στο κομοδίνο ένα φωτιστικό, ίδιο με το σπασμένο.
- Είναι το τρίτο που σπάτε μέσα στην βδομάδα.
- Τρελαίνομαι όταν ξυπνάω απο εφιάλτη και δεν είσαι δίπλα μου για να κλάψω ανάμεσα στα σκέλια σου.

Τον χαιδεύει τρυφερά στο μάγουλο και τοποθετεί τα κρίνα στο λευκό βάζο.

- Σας έχω υποσχεθεί να μείνω μέχρι το τέλος.
- Δεν εμπιστεύομαι κανέναν.
- Κανέναν εκτός απο την αρρώστια σας.
- Έχεις αρρωστήσει ποτέ βαριά;
- Εαν δεν ήμουν βαρια άρρωστη, δεν θα είχα συμφωνήσει σε αυτην την τρέλα.
- Τι είναι αυτή η μυρωδιά; Απο που έρχεται; Άλλαξες άρωμα;
- Έφερα μερικά λουλούδια.
- Γιατί;
- Τόσο καιρό το βάζο είναι άδειο.
- Τι λουλούδια;
- Κρίνα.
- Τα κρίνα είνα βολβώδη φυτά. έχουν συνήθως ψηλό βλαστό με άνθος στην κορυφή.
- Τα κρίνα είναι συνώνημο της λεκότητας, της αγνότητας και της αθωότητας.
- Οι χρωματιστοί κρίνοι, όμοια με τον Νάρκισσο, συμβολιζουν τον περιασμό.
- Μπορέσατε να δείτε ποτέ κάτι χωρίς ούτε μια κακή σκέψη;
- Απο μικρό παιδί όλες μου οι σκέψεις ήταν σκοτεινές.
- Πιστέυετε στο κάρμα;
- Εγώ είμαι το καρμα.
- Έχετε πυρετό, καλύτερα να ξαπλώσετε πάλι. Θα φέρω κομπρέσες και αντιπυρετικά.

Μέχρι να επιστρέψει, τον είχε ήδη πάρει ο ύπνος. Βγάζει το φόρεμα.
Ξαπλώνει δίπλα του γυμνή.

Είναι μεθυστικό και έχει μια σπίθα απο μαγεία. Ένα κίτρινο ξεθωριασμένο σεντόνι με αστερίες,
θυμίζει αμουδία και έναν έναστρο ουρανό, την ύστατη εκείνη στιγμή
που δεν είναι ούτε μέρα ούτε νύχτα.
Την ύστατη εκείνη στιγμή που ο ήλιος κρυβεται νωχελικά νομίζοντας πως κανείς δεν βλέπει,
πως κανεις δεν ξέρει την κρυψώνα του.
Την ύστατη εκείνη στιγμή που το φεγγάρι αχνοφένεται και διστάζει να κάνει
θεαματική είσοδο.
Εγώ έμοιαζα πάντα με τον ήλιο. όταν η νύχτα έπεφτε έτρεχα πίσω στην κρυψώνα μου, να μην τρομάζω τους ανθρώπους.
Έτρεχα πίσω στην κρυψώνα μου. Τις νύχτες λοιπον ήταν πιο έυκολο να κρύβω τον ευατό μου.
Ανάμεσα σε χαμηλούς φωτισμούς,πλάνα χαμόγελα και καταχρήσεις.
Και πως να συνατηθούνε οι δρόμοι μας λοιπόν που εσύ μοιάζεις με το φεγγάρι;
Εσύ στο φως της μέρας λειτουργείς και δεν φοβάσαι μην κάψει ο ήλιος τα μάτια σου.
Την ύστατη εκέινη στιγμή λοιπόν που το χαμόγελο του φεγγαριού αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα του ήλιου.
Την ύστατη εκέινη στιγμή φοβάμαι πιο πολύ, που το χαμογελό σου αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα μου. Φοβάμαι
κάθε φορά πως θα είναι η τελευταια. Για την ύστατα εκέινη στιγμή ζω και αναπνέω, που το χαμογελό σου σακατεύει την μοίρα μας,
που αντικατοπτρίζει το μέλλον της ανθρωπότητας.
Και είναι δύσκολη εκείνη η ώρα που εγώ χάνομαι και εσύ σηκώνεσαι επιβλητικά. Και είναι
ανεκτίμητα τα λίγα λεπτά που αντικρίζει ο ένας τον άλλον. Και είναι πολύ νωρίς για τούτον τον κόσμο να
ανθήσει ο έρωτας ανάμεσα στον ήλιο και το φεγγάρι, ανάμεσα σε μένα και σε σένα.

Είναι νωρίς για εμάς.

Τέλος να βάλεις στην φυγή σου.
Να είναι ξημέρωμα.
Να έιναι ξημέρωμα γιατί,
πονάει πιο πολύ στα χρώματα του δειλινού.

Κυνηγημένος απ’την πικρή μυρωδιά της θλίψης.
Ακολουθείς τις μνήμες χαμένων παραδείσων.
Μα ο ήλιος δεν σε περιμένει πια.
Μόνον η σκιά σου πιστά ακολουθέι.

Μέσα στον χείμαρο των λέξεων.
Ανάμεσα σε φθινοπωρινές βροχές
και σε χειμερινούς προορισμούς.
Χτίζεις καινούριες μοναξίες.

Τώρα δεν θα σε πάρουν οι ανέμοι.
Το ανατρίχιασμα το δέρμα σου θα καίει.
Στροφή προς τα μέσα.
Να σηκωθείς να φύγεις πάλι.