Υπάρχω για να ληστεύω την ανυπαρξία.

Είναι η γλυκιά μελωδία του ποδηλάτη.

Δευτέρα, πάνω σ’ ένα πάγκο από χάρτινες κούτες.

Είναι ο ήχος της κόρνας του.

Και ο μετανάστης που αντιλαλεί την πραμάτεια του.

Είναι οι κραυγές μέρα και νύχτα.

Τα κορμιά που σέρνονται.

Ξεπουλάνε την συμπόνια.

Τα αγοράζω για ένα πακέτο τσιγάρα.

Είναι μυστικές συναντήσεις σε ανήλιαγα στενά.

Μάρτυρες τα κλειστά παραθυρόφυλλα.

Είναι ένα πανέρι από περασμένα.

Ξεχασμένα από τα βλέμματα.

Είναι αυτοί που μάταια αυτοαποκαλούνται αναρχικοί.

Άφθονο γέλιο προκαλούν.

Και κάποιο σπασμένο κάθισμα σε ένα γήπεδο.

Είναι αυτοί, που τους λυπάμαι.

Κάνανε τον ήλιο θυσία, στον βωμό του τσιμέντου.

Και οι μέρες μου είναι νεκρές.

Αγνές ψυχές μεταλαμβάνουν μαύρο αίμα και σάπιο άρτο.

Και αύριο, θα γίνουν σαν και μένα.

Είναι η ταραγμένη όψη της ώρας.

Που πέρασε και δεν άγγιξε κανέναν.

Είναι και τα δευτερόλεπτα, που γίνανε στιγμές για να θυμάμαι.

Εδώ, είναι το γκέτο της ατέλειας.

Πως με κοιτάζουν έτσι οι σακατεμένοι, λες και φταίω για την πτώση τους.

Ένα γήπεδο ολάκερο με δείχνει.

Κλείνουν τα μάτια με τα χέρια τους και με σημαδεύουν με τα δάχτυλα τους.

Σακατεμένοι και τυφλοί.

Είναι το πλαστικό κύπελλο με τον καπουτσίνο – αυτός στο φακελάκι – που έγινε συνώνυμο της αϋπνίας.

Δεν έπαιξα τον ρόλο μου σωστά.

Και δεν μου ταίριαξε ποτέ τούτος ο κόσμος.

Και γλιστράω απαλά τώρα, σε μια τυχαία θύελλα.

Είναι οι δανεικές απολογίες.

Και οι ιδανικές επαναφορές της άγνοιας.

Είναι τα δεκανίκια ενός συστήματος που παραληρεί και παραλύει.

Και πρέπει να βρω τρόπο να τους μοιάσω.

Οι πόρτες κλείσανε – με ένα μεγάλο μπαμ – και σπάραξα.

Τα φώτα σβήσανε.

Ξεκοιλιασμένα όνειρα, στα σύνορα, στις γραμμές του τρένου.

Όπως πάει για Ομόνοια.

Είναι εκεί που ξέρασα την ατυχία μου ένα βράδυ.

Και που δεν υπέγραψα για την εκτέλεση μου.

Είναι που αποζητώ τα απρόσωπα μόρια και την ζητιανιά.

Δεν θέλω ρε.

Δεν θέλω.

Δεν θέλω μπαμπούλες πάνω από το κεφάλι μου.

Ούτε αγάλματα να με ξυπνάνε τις νύχτες.

Ούτε να τιμωρώ την ξεχασιάρα μου συνείδηση θέλω.

Μισολιωμένη πια στην άκρη της κάμαρας η σκιά μου.

Πιωμένη και βρωμερή.

Με αγκαλιάζει.

Τρυφερά και βίαια συνάμα.

Με έγδυσε.

Με βίασε.

Το σώμα μου.

Το μυαλό μου.

Με βίασε, το ακούτε ;

Δεν έχει τελειωμό.

Με βίασε, το ακούτε ;

Υ.Γ. : Για μένα τέχνη είναι η γύμνια.

Θέλει κότσια.

Το άρωμα της μου τσίτωσε τα νεύρα και ο ήχος από τα τακούνια της μου έσπασε τα τύμπανα. Σκύλα, λάθος επιλογή. Είναι 7.30 το πρωί.

Την πλησίασα αθόρυβα και απλά της έχωσα το μικρό και καλά ακονισμένο μου μαχαίρι στο κρανίο. Ησυχία.

Άκουσα το τρένο. Έπρεπε να την κάνω γρήγορα. Την άφησα εκεί, στα αρχίδια μου. Πήγα χωρίς καμία στάση στο σπίτι. Άνοιξα το μικρό τρανζίστορ και στήθηκα εκεί.

Στις επόμενες δύο ώρες κάποιος θα την έχει βρει και θα ακούσω νέα της.

Χαμογελάω.

Κανείς δεν θα υποψιαστεί έναν μικρό γραφιά. Κανείς δεν με είδε και ποτέ δεν είχα σχέση μαζί της.

Τι κρίμα που κανείς αστυνομικός δεν θα μου χτυπήσει την πόρτα.

Ευτυχώς βέβαια, γιατί δεν θα έχω τίποτα στο σάπιο μου ψυγείο να τον κεράσω.

Και ξέρω πως πρέπει να είμαι ευγενικός με τα όργανα της τάξης.

Δεν έχω και νερό. Μου το έχουν κόψει καμιά εβδομάδα τώρα.

Δεν πίνω πολύ νερό, δεν μου αρέσει.

Δεν φταίω εγώ. Ήταν η συγκυρία τέτοια και δεν είχα άλλη επιλογή.

Αυτή η σκύλα με τους επαναλαμβανόμενους ήχους και τα μυστήρια αρώματα, έπρεπε να πεθάνει.

Κανείς δεν θα υποψιαστεί έναν μικρό γραφιά. Κανείς δεν με είδε και ποτέ δεν είχα σχέση μαζί της.

 Τι κρίμα που κανείς αστυνομικός δεν θα μου χτυπήσει την πόρτα.

Τι κρίμα που δεν υπάρχει στην χώρα που ζω θανατική ποινή.

Εγώ, μερικές φορές σκέφτομαι τον λιθοβολισμό μου και τρίβω με την παλάμη και τα μακριά μου δάχτυλα το πέος μου. Εξπερματώνω και μόνο στην ιδέα του πλήθους που ζητωκραυγάζει για μένα και του ήχου της πέτρας καθώς που σπάει τα κόκαλα.

Χαμογελώ.

Αμίλητο, ακούνητο, αγέλαστο.

Εντάξει.

Στάθηκα σε ένα βρώμικο δρόμο.

Στάθηκα τυχερή.

Να νιώσω.

Εντάξει.

Μέσα σε ρεύματα γεμάτα, ξάπλωσα.

Να νιώσω ήθελα.

Κοντοστάθηκα.

Να πάρω μιαν ανάσα.

Σε νεκρές πόλεις.

Με ζωντανές περιπολίες.

Μέσα στην σιωπηλή ομορφιά.

Ξάπλωσα για λίγο.

Στο πιάτο της έγκαιρης προέλευσης.

Εξάλλου, όλο διαδρομές είμαι.

Εντάξει.

Η μουσική που παίζει στο κεφάλι μου.

Και παίζει στην καρδιά μου.

Δεν ξεσηκώνει.

Εμένα μου άρεσε να τραγουδώ.

Και σκόρπια πράγματα να λέω.

Μου άρεσε να μένω ανεπηρέαστη.

Βουτιές να κάνω στα πιο ανθρώπινα παιχνίδια.

Ξέπεσα και έγινα φονιάς.

Εντάξει.

Δεν ήταν βαριά η θεραπεία μου.

Μα ασήκωτη φάνταζε στις πλάτες μου.

Εντάξει.

Για μια φορά με έπεισες.

Να ζήσω την κατάρα.

Το ήξερα σαφώς πως θα έρθει πανδημία.

Εγώ τα χάλασα τα σωθικά μου.

Αδέρφια μου τα κρύα σύρματα.

Καρφωμένα σε λουλούδια.

Στις νύχτας τα σπρωξίματα, εσύ είσαι αυτός που χάνεται.

Ο ήχος του γυαλιού που σπάει.

Και το αλκοόλ ποτίζει τα καλύμματα.

Εντάξει, θα σε κλέψω.

Θα κλέψω ότι μου χρωστάς.

Είναι κομμάτια του εαυτού μου.

Είναι κομμάτια από χαρτί.

Είναι γραμμόφωνο τα χρόνια.

Χάρτης για θησαυρό.

Εντάξει.

Ήθελα και εγώ να αγγίξω.

Απαγορεύεται το περπάτημα στις γεύσεις.

Μα δεν μπορούσα.

Παρακαλώ κλείστε τα μάτια.

Κλείστε τα αυτιά.

Μικρό παιδί και ανυποψίαστο.

Κρυσταλλωμένη σταγόνα.

Εντάξει.

Ίσως τελείωσαν αυτά.

Αλήθεια.

Φοβάμαι δεν το κρύβω.

Τρέμω τα βράδια.

Δεν κοιμάμαι.

Τον έχασα τον δρόμο.

Ξέρασα την κληρονομιά μου σε μια γωνιά.

Ξέχασα.

Εντάξει.

Είμαι αυτό που είμαι.

Είμαι η πραγματικότητα.

Και πόσο πολύ φοβάμαι.

Δεν είμαι αυτό που είμαι.

Δεν είμαι αυτό που φαίνομαι.

Γίνομαι.

Και φοβάμαι.

[κεφάλαιο 5]

-         γιατρέ, πνίγομαι από σκέψεις. Πρέπει να εκδικηθώ.

-         Ποιόν?

-         Τον άνθρωπο που με δημιούργησε. Τον άνθρωπο που με μετέτρεψε σε πλάσμα ικανό να δει, να ακούσει, να καταλάβει, να νιώσει. Τον άνθρωπο που με έκανε το τέρας που είμαι.

-         Μα αυτές οι ικανότητες μπορούν να θεωρηθούν χρήσιμες και αποτελούν προτέρημα για έναν άνθρωπο.

-         Όχι, πρέπει να εκδικηθώ.

-         Έχω καταστρώσει σχέδια, πολλά. Όταν θα βρω το ιδανικό, θα τολμήσω.

-         Είναι καιρός να απαλλαχθείς από τις εμμονές σου.

-         Δεν είμαι ψυχωτικός, αυτό έμαθα. Χτύπα και φύγε. Σώπασε και μείνε.

-         Έχεις αξιοζήλευτη ζωή. Δουλεία που σε ευχαριστεί, μια γυναίκα που σε αγαπά ελεύθερο χρόνο να κάνεις ότι επιθυμείς. Έχεις την χάριετ.

-         Ναι, έχω την χάριετ.

-         Διακρίνω μια αχαριστία. Αλήθεια, δεν έχεις βαρεθεί τον πληθυντικό?

-         Όχι.

-         Η εκδίκηση θα σε οδηγήσει πίσω από όπου ξεκίνησες. Δεν θα νιώσεις αλλιώτικα. Πρέπει να απαλλαχθείς από τις εμμονές.

-         Δεν σε πληρώνω για να τονίζεις τις αδυναμίες μου.

-         Και όμως. Ο χρόνος μας έληξε.

-         Ευχαριστώ γιατρέ. 

-         Πάλεψε τις εμμονές.

-         Καληνύχτα.

[κεφάλαιο 4]

-         το ξέρατε ότι θα μπορούσα να κάνω την δουλεία σας.

Να βρίσκομαι στην θέση σας, να γράφω βιβλία, να κάνω διαλέξεις.

Και να είμαι νορμάλ.

Είναι εύκολη η δουλεία σας, εγώ κάνω την γνωμάτευση για την οποία σας πληρώνω.

-         τι συνέβη?

-         Μάλωσα με την χάριετ.

-         Θάβεις την οργή σου και έπειτα ξεσπάς.

-         Είμαι εγκλωβισμένος, θέλω αέρα. Αυτή φταίει που είμαι εδώ.

-         Απλά το πρότεινε, δική σου ήταν η επιλογή.

-         Μετά θα είχαμε καυγάδες. Και τι θα γίνει με τα φάρμακα? Εγώ γι αυτό ήρθα.

-         Δεν τα χρειάζεσαι.

-         Τα ίδια λέτε όλοι. το μόνο που αλλάζει είναι το χρηματικό ποσό που δίνω για να ακούω μπούρδες.

-         Πικρία.

-         Θα μπορούσα να ήμουν ένας από εσάς. Μα πέρασε η ώρα. Αντίο γιατρέ.

-         Στο καλό και σκέψου την κουβέντα μας.

Εδώ που έφτασα.

Μόνο ακούμε και δεν βλέπουμε.

Και με κλειστά τα μάτια είναι δύσκολο.

Με κλειστά μυαλά ακόμη δυσκολότερο.

Εδώ παριστάνω τον ανήξερο.

Μόνο.

Ώρα για χάσιμο δεν έχω.

Εδώ, ήταν πάντα αλλιώς.

Ήξερα να ρουφάω την ζωή απ΄ το μεδούλι.

Και να την κομματιάζω με τα νύχια μου.

Σαν αρπακτικό.

Εδώ η ζωή μας είναι στεγνή.

Και λίγη.

Άψυχη πόρνη που έγινε συνήθεια.

Και η προσποίηση συνήθεια έγινε.

Εδώ η ζωή ξεράθηκε απ΄ την ρίζα.

Εδώ που στέκω και κοιτάζω.

Ήταν κάποτε αλλιώς.

Δεν θα σας πω πως ήταν.

Ήταν αλλιώς.

Εδώ ήρθα.

Δεν θα σου πω πως ήταν.

Ήταν κάποτε αλλιώς.

Εδώ παρακολουθούμε τους εαυτούς μας.

Εδώ ο ουρανός μας κλαίει.

Στάζει φωτιά και καίει το χρώμα.

Καίει τα σωθικά.

Εδώ είναι το αιώνιο κελί μας.

Εδώ το μηδενικό έχει υπόσταση.

Το μηδενικό δημιουργεί την ύλη.

Και το φως.

Εδώ που ήρθα, ακόμη να φανείς.

Εδώ η ώθηση εξατμίστηκε. 

Και το όνειρο εξαγνίστηκε.

Εδώ τα σύνορα θυμίζουνε το χάος.

Εσύ, ακόμη να φανείς.

Εσύ, ονειροναύτη.

Ακόμη να κάνεις την υπέρβαση.

Εδώ στα ποτάμια κυλά δικό μας αίμα.

Ξεπλένουν πόθους κρυφούς.

Εδώ σε χρόνο αναμονής μετράμε τα λάθη.

Εδώ δουλειά έχουμε.

Σε άδεια σχήματα χαρακώνουμε ψυχές.

Εσύ, ονειροναύτη.

Ακόμη να κάνεις την υπέρβαση.

Ακόμη να φανείς εδώ.

Εδώ.

Εδώ κάποτε ήταν όλα αλλιώς.

Εδώ ήμουν πάντα.

You never taught me to forget.

Emptiness was all I get.

You never really care.

You never were there.

We can go for a swim.

Make love as we swing.

Keep me at a distance.
Kill the acceptance.

And look in each others eyes.

And sit on a dream for a while.

Everything was fake.

Even my never ending fate.

My reluctant master.

What a sweet monster.

 Beautiful and cold mind.

Out in the dark night.

I’m very special to us.

So come and kiss my ass.

Insightful and gold mind.

Out in the dark night.

You’re very special to us.

No, don’t pass.

And look in each others eyes.

And sit on a dream for a while.

Everything was fake.

Even my never ending fate.

My reluctant master.

What a sweet monster.

People are basically the same.

Do you remember my name?

You call it when you drive.

Wishing for a fine.

I treasure the way we play.

I treasure everything you say.

Now it’s time to follow the sky.

Don’t look back, I’m high.

And look in each others eyes.

And sit on a dream for a while.

Everything was fake.

Even my never ending fate.

My reluctant master.

What a sweet monster.

[the gambler]

Ικέτης σε ένα δάσος.

Βάρβαρη συντέλεια.

Συντρίμια ενός πολυτελή κόσμου.

Ξαφνικά,

σταματάς να φυτέυεις σφαίρες στο κεφάλι μου.

-         Γεία, ήρθα για να φύγω.

Ο νικητής ποτέ,

δεν φέυγει πρώτος.

Ικέτης σε μια όαση.

Βάρβαρη συνήθεια.

Τα τελευταία νέα μιας πόρνης.

Ξαφνικά,

σταματάς να μου καρφώνεις ρόδα.

-         Κλάψε για την σύνδεση.

Ο χαμένος,

τα πέρνει όλα.

Ικέτης σε μια πληγή.

Βάρβαρη συνουσία.

Ο φόβος για την κατα πρόσωπο αντιμετόπιση.

Ξαφνικά,

σταμάτησες να ζεις εδώ.

-         Γελάω εις βάρος σου.

Το μηδενικό,

που άλλαξε τα φώτα.

Εξοργιστική επιμονή.

Το σχήμα των πραγμάτων.

Μια φρικτή απορία δεν αφήνει περιθώρια.

Και ξαφνικά,

σταμάτησες να φυτεύεις σφαίρες στο κεφάλι μου.

Ήρθε η ώρα.

Δεν μπορώ να χαραμίσω άλλη απ΄ την ζωή.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για άδεια σώματα.

Και περήφανα μυαλά.

Μην μου μιλάτε για ότι άγγιξα.

Και χάθηκε εμπρός μου.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για τις αόρατες ηλιαχτίδες.

Και τις σκιές στα βλέμματα.

Μην μου μιλάτε για ότι έμαθα.

Κρύο αστείο οι νυχτιές μου.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για δρόμους ερωτικούς.

Και για ταξίδια στην θάλασσα.

Μην μου μιλάτε για όσα άφησα.

Και πίσω μην με πάτε.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για νεκρές μέρες.

Και τη φθορά μου που βρωμάει.

Μην μου μιλάτε για ότι έκλαψα.

Και μην ανθίζετε λουλούδια απ΄ το κεφάλι μου.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για όνειρα λευκά.

Και για τους περπατητές των όπλων.

Μην μου μιλάτε για ότι μίσησα.

Και για την θύμηση που έγινε πνοή μου.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για παιδική καρδιά.

Και για της μέρες που σκαρφάλωνα σε δέντρα.

Μην μου μιλάτε για ότι έκρυψα.

Και καταχώνιασα βαθιά στο νου μου.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για ψεύτικες ελπίδες.

Και κατεβασμένα παντελόνια.

Μην μου μιλάτε για ότι άντεξα.

Και την σάρκα και το αίμα μου και την γη.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για ζωντανές βόμβες.

Και για θανατηφόρα φιλιά.

Μην μου μιλάτε για όσα τόλμησα.

Η καρδιά μου μόνο ξέρει.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για πρόστυχες προσευχές.

Και για συστήματα πλοήγησης.

Μην μου μιλάτε για ότι έχασα.

Και την λήθη φίλη έκανα.

Μην μου μιλάτε εμένα.

Για ψευδοπροφήτες.

Και για κύματα με αγκάθια.

Μην μου μιλάτε για ότι αγάπησα.

Μην μου μιλάτε για ότι αγάπησα.