Υπάρχω για να ληστεύω την ανυπαρξία.

Μέρος Β

Φοβάμαι πως θα με καταλάβουν. Με λούζει κρύος ιδρώτας σε κάθε πνιχτή, κρυφή μου ανάσα. Στάζει στα βρώμικα παπούτσια μου.

Πάντα, όταν περπατούσα στους δρόμους, ήμουν μια σκιά για τους ανθρώπους, μόνον εγώ μπορούσα να τους δω. Τώρα όμως είμαι πιο εκτεθειμένος από ποτέ. Νιώθω γυμνός και απροστάτευτος σε κάθε βλέμμα τους, φοβάμαι μην με καταλάβουν.

Δεν βγαίνω συχνά από το σπίτι, φοβάμαι μην με καταλάβουν, μην με προδώσει κάποια κίνηση.

Είναι και οι μπάτσοι, μας έχουν γαμήσει στις περιπολίες, έχουν ξεχυθεί στην γειτονία και όλο ρωτάνε, ρωτάνε, ρωτάνε. Εχθές τους ξέφυγα με μεγάλη επιτυχία, μα δεν μπορώ να το ρισκάρω.

Έχω φοβερή αγωνία, τα βράδια δεν κοιμάμαι. Ξαπλώνω στο βρώμικο στρώμα μου και φτιάχνω ιστορίες. Μένω εκεί, με γουρλωμένα μάτια ώρες πολλές.

Τα βράδια δεν κοιμάμαι. Όχι, όχι δεν έχω τύψεις. Δεν μετανιώνω για την πράξη αυτή. Δεν μετανιώνω για τον φόνο της, το άξιζε η σκύλα.

Πως θα μπορούσα να μετανιώσω για μια τόσο ηδονική πράξη.

Μα να… είναι που πρέπει να προσέχω της κινήσεις μου. Να έχω καθαρό μυαλό.

Δεν έχω καθαρό μυαλό εγώ, μόνο θολούρες.

Μα, με εξιτάρει το κρυφτούλι, με εξιτάρει όταν η μανάβισσα μου δίνει τα ρέστα στο χέρι τόσο ανέμελα, σχεδόν όσο ανέμελα θα μπορούσα να την ξεκοιλιάσω.

Να κόψω τα άντερα της σε μικρά κομματάκια και να διακοσμήσω το σαλόνι μου.

Σχεδόν όσο ανέμελα θα τραβούσα μαλακία μπροστά στο νεκρό, χοντρό και ξεκοιλιασμένο κορμί της.

Σχεδόν όσο ανέμελα θα έχυνα στο κρύο από την θανατίλα πρόσωπο της.

Οι άνθρωποι που πεθαίνουν βίαια δεν μοιάζουν στο πρόσωπο τους.

Πεθαίνουν με δανεικό πρόσωπο, πρόσωπο που τους δανείζει ο φόβος.

Το αποφάσισα.

Θα το κάνω ξανά.